Rotalar Bilinmez, Hisler Yol Gösterir

Funda Karayel, ‘Rota Bilinmez’ kitabıyla bizi hem rotasız bir yolculuğa hem de kendi iç sesimize davet ediyor.

Uçuşların telaşı, vedaların sessizliği, yolculuğun bilinmezliği... Funda Karayel, yeni kitabı “Rota Bilinmez” ile okurlarını yalnızca dünyanın farklı havalimanlarına değil, aynı zamanda kendi içsel yolculuklarına davet ediyor. Seyahatlerinde edindiği birikimleri, kişisel deneyimleriyle harmanlayan Karayel; bekleyiş anlarını birer ilham kapısına dönüştürüyor. Biz de onunla, “Rota Bilinmez”in ardındaki duyguları, iç yolculuklarını ve bilinmezlikten doğan keşiflerini konuştuk.

“Rota Bilinmez” fikri senin için hangi duygunun yansımasıydı?

“Rota Bilinmez” fikri, benim için bir tür içsel fırtınanın; aynı anda hem korkuyu hem heyecanı hem de özgürlüğü barındıran bir duygunun yansımasıydı. Bilinmeyene doğru attığım adımların heyecanı, belirsizlikten doğan yaşam sevinciyle birleşti.

Kitabı yazarken seni en çok etkileyen olay neydi?

Bodrum’daki o ani aşk, New York’taki sessiz ayrılık... Havalimanında karşılaştığım tuhaf insanlar... Tüm bunlar bana hayatın ve ruhun kendi hikâyesinde kaybolmayı hatırlatıyor. Tanık olduklarım, hissettiklerim, küçük mutluluklarım ve dönüşümlerim... Hepsi birer işaret, birer enerji; beni kendi içime ve evrene bağlayan gizli yollar gibi. Her deneyim, ruhumun olgunlaşmasına, farkındalığımın derinleşmesine hizmet ediyor; her an bir ders, her karşılaşma bir rehber.

Kişisel hayatında yolculuk ve bilinmezlik kavramlarıyla nasıl bir bağ kuruyorsun?

Hayatımda yolculuk ve bilinmezlik, tıpkı nefes almak gibi doğal ve vazgeçilmez bir ritim. O gizlilik, keşif ve bilinmezlik heyecanı... İşte hayatın en güzel yanı orada saklı. Mucizelere izin vermek, bilinmeyene kapıyı aralamak... Ödülü büyük ama bazen cezası da belirsizdir; yine de her şeyin bir nedeni vardır. Her adım, her sapak, her kayboluş; ruhumun kendi yolunu keşfetmesine, dönüşmesine izin verir. Bilinmezlik bir öğretmendir; bazen sert, bazen nazik ama hep bizi biz yapan bir güçtür.

'Her sayfa bir meditasyon, her hikâye bir ayna.'

Yazarken seni en çok besleyen anlar hangileriydi? Günlük hayatındaki hangi küçük detaylar sayfalara taşındı?

Beni en çok besleyen anlar, ruhumun durup nefes alabildiği, zamanın yavaşladığı anlardı. Seyahatlerim, bilinmeyene açılan kapılar gibi ilham verdi; günlük hayatın koşturmacasında havalimanlarında sessizleşmek, etrafı izlemek, insanlara ve hikâyelere ortak olmak... Her gördüğüm yüz, her salonda hissettiğim duygu, sayfalara bir hikâye olarak taşındı. Yazarken her an bir meditasyon, her detay bir rehber oldu; kelimeler, gördüklerimin ve hissettiklerimin ruhla birleşmiş yansımalarıydı.

Yazı senin için sadece bir ifade aracı mı, yoksa aynı zamanda kendini keşfetme yolculuğu da diyebilir misin?

Yazı benim için sadece bir ifade aracı değil; aynı zamanda ruhumun kendi derinliklerine yaptığı bir yolculuk. Kalemim ve sayfalar, bilinçle bilinçdışı arasındaki köprü gibi... Her kelime, her cümle hem dışarıya bir mesaj hem de içimde saklı olanı keşfetmenin bir yolu. Yazarken kendimle konuşuyorum; kendimden parçalar buluyorum; bazen kayboluyor, bazen de yeniden doğuyorum. Bu yolculuk hem ifade hem farkındalık, hem keşif hem şükran; her sayfa bir meditasyon, her hikâye bir ayna.

Seyahatlerinin yoğunluğu seni sık sık havalimanlarına taşıyor. Bekleyiş anları senin için nasıl bir iç yolculuğa dönüşüyor?

Havalimanında zaman yavaşlar; şehir koşturmacasında bulanık kalan duygular bir bir berraklaşır. Beklemek düşündürür, karar verdirir, ruhu dengeler; karmaşayı sessizliğe dönüştürür. Orası, emin olduğum tek yerdir belki de... Dünyanın gürültüsünden uzak, kendi içimin sularını izleyebildiğim, kendimle buluşabildiğim bir liman gibi.

'Okur, hem kendi iç dünyasına bir pencere açacak hem de bilinmezlikte gizli mucizeleri fark edecek.'

Tüm seyahatlerin içinde, sana tekrar tekrar çağrı yapan, ‘oraya bir gün mutlaka geri dönmeliyim’ dediğin yer neresi?

Suudi Arabistan, tarih ve mistisizmin sıcak, tozlu rüzgârlarıyla beni içine çekiyor; her köşe, her taş bir sır fısıldıyor. St. Petersburg ise soğuk ve görkemli bir masal gibi; kanallar, saraylar ve puslu sabah ışıkları bana hep geri dönmem gerektiğini hatırlatıyor. İkisi de farklı biçimlerde bir süredir ruhumu geri çağırıyor.

Bir sonraki kitabın ilhamını tek bir yolculuktan alacak olsan, hangi rotayı tercih ederdin?

Japonya.

'Hislerinizle yolunuzu bulun; bilinmezliğe adım atın.'

“Rota Bilinmez”i eline alan bir okur, sence kendisinden ne bulacak?

Belki kaybolduğu anları, belki cesaretle attığı adımları, belki de fark etmeden sakladığı duyguları... Hikâyelerde kendi yolculuklarını, korkularını ve mutluluklarını görecekler. Okur, hem kendi iç dünyasına bir pencere açacak hem de bilinmezlikte gizli mucizeleri fark edecek; sayfalar arasında kaybolurken kendi ruhunu biraz daha tanıyacak.

Sence insanlar yolculuk ederken mi kendilerini daha iyi tanıyor, yoksa durup beklerken mi?

Yolculuk hızlı bir öğretmen, beklemek sabırlı bir rehber gibidir. Duygusuz bir hayatı anlamak zordur; beklemediğin, hissetmediğin anlar olmadan, yolculukta öğrendiklerini de tam kavrayamazsın.

‘Rota Bilinmez’le okuyucularına vermek istediğin temel bir mesaj var mı, yoksa onların satırlar arasında kendi hislerini bulmalarını mı istiyorsun?

Hislerinizle yolunuzu bulun; bilinmezliğe adım atın ve her adımda biraz daha kendinize dokunun.